Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας των στρατιωτικών, εν ενεργεία και ιδιαίτερα εν αποστρατεία, το Σάββατο 9 Μαρτίου 2013, στην πλατεία Κλαυθμώνος υπερέβη κάθε προσδοκία!! Σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις οι συγκεντρωμένοι ξεπέρασαν τις 15-20.000, αριθμός ρεκόρ για μια κοινωνική ομάδα, που όχι μόνο δεν έχει εμπειρία σε τέτοια γεγονότα, αλλά είχε μέχρι τώρα αναστολές και επιφυλάξεις.

 Η απαξίωση όμως και η εξαθλίωση που τους επεφύλαξαν τα κυβερνητικά κόμματα , που κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία 40 χρόνια, και που τελικά είναι υπεύθυνα για την τραγική κατάσταση της πατρίδος, ανάγκασε την πιο πειθαρχημένη και υπάκουη κοινωνική ομάδα της Ελλάδος, με την απαράμιλλη και συνεχή προσφορά ζωής, καθήκοντος και εργασίας προς την πατρίδα, τους ανθρώπους που είχαν και έχουν χρέος και καθήκον να φυλλάτουν σε όλη τους την ζωή Θερμοπύλες, καθόσον και απόστρατος ο Αξιωματικός είναι πάντα σε πολεμική διαθεσιμότητα, να κατέβουν για πρώτη φορά μαζικά στους δρόμους. Να κατέβουν στους δρόμους και να διαδηλώσουν. Να εκφράσουν την πικρία τους, την απογοήτευσή τους και την μεγάλη αγανάκτησή τους για την μοίρα που τους επεφύλαξαν, όχι μόνο σε αυτούς, αλλά και σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό.

 Και να λοιπόν αυτοί που μόνο στην τηλεόραση έβλεπαν τις διαδηλώσεις να είναι στο κέντρο της Αθήνας και να διαδηλώνουν . Σε μια συγκέντρωση και μια διαδήλωση πρωτόγνωρη, που όμως δεν έμοιαζε με τις άλλες. Ήταν μια «άλλη» διαδήλωση. Ναι μεν ακουγόταν «επαναστατικά» τραγούδια και αγωνιστικά συνθήματα από τα μεγάφωνα, αλλά οι συγκεντρωμένοι με κοσμιότητα, ευπρέπεια και σοβαρότητα «συμμετείχαν» με άλλο τρόπο, όχι πάντως με τον γνωστό Ελληνικό, αλλά με διαφορετικό, που έμοιαζε με Γιαπωνέζικο. Άνθρωποι μεσαίας και μεγάλης ηλικίας, με άσπρα μαλλιά ή και καθόλου μαλλιά, μαζί με νεώτερους, που προφανώς ήταν νεώτεροι εν ενεργεία, σε παρέες μεταξύ των και όλοι μαζί, συμμαθητές από τις παραγωγικές στρατιωτικές Σχολές, φίλοι , γνωστοί από τις Μονάδες και τους Σχηματισμούς, που υπηρέτησαν μαζί, άκουγαν τις ομιλίες και συζητούσαν, για αυτά που ήλθαν, για αυτά που έρχονται. Αστυνομική επιτήρηση στην ουσία δεν υπήρχε. Αστυνομία όμως υπήρχε, αλλά στην άκρη, διακριτικά και στην ουσία χωρίς έργο. Τι να κάνουν άλλωστε σε τέτοια διαδήλωση; Άλλωστε και αυτοί συνάδελφοι ήταν και «συμμετείχαν» προφανώς στην εκδήλωση, τουλάχιστον νοητικά, με την ψυχή τους.

 Οι πλατείες Κλαυθμώνος και Κοραή ασφυκτικά γεμάτες, μέχρι την Πανεπιστημίου. Η Σταδίου στο ύψος των δύο πλατειών και ακόμη πολύ μακρύτερα, μέχρι την Παλαιά Βουλή , γεμάτη κόσμο και φυσικά κλειστή στην κυκλοφορία οχημάτων. Το παράδοξο ήταν ότι αν κάποιο αυτοκίνητο ερχόταν από τους κάθετους δρόμους να διασχίσει την Σταδίου, το πλήθος των συγκεντρωμένων άνοιγε διάδρομο, γρήγορα και πειθαρχημένα, σαν να υπήρχε διαταγή και το άφηνε να περάσει, για να μην εγκλωβιστεί. Οι ομιλίες των προέδρων των Ενώσεων αποστράτων, καθώς και άλλων φορέων στρατιωτικών οργανώσεων ήσαν χωρίς την οξύτητα και τον φανατισμό άλλων εκδηλώσεων, αλλά με σοβαρότητα, με υπευθυνότητα και με τεκμηριωμένα στοιχεία, με λόγο καταγγελτικό , αλλά όχι με φανατισμό, με κραυγές και λαϊκίστικες κορώνες (δεν χρειαζόταν βέβαια) παρουσίαζαν την κατάσταση και ζητούσαν από την Πολιτεία, το προφανές, δηλαδή το δίκαιο στην αντιμετώπιση των στρατιωτικών, όπως με τις άλλες κοινωνικές ομάδες . Γιατί όπως απεδείχθη και καταδείχτηκε οι στρατιωτικοί υπέστησαν τις περισσότερες και μεγαλύτερες μειώσεις αποδοχών από ΟΛΕΣ τις κοινωνικές ομάδες, όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο. Προφανώς το πολιτικό σύστημα δεν ξέχασε και μετά από τόσες δεκαετίες εκδικείται και τιμωρεί εξοντωτικά τους Έλληνες στρατιωτικούς, για τότε και όλοι εννοούμε, σε τι αναφερόμαστε. Και εκτός των δικαίων αιτημάτων η κραυγή αγωνίας για αυτά που έρχονται και ίσως βρεθούμε απροετοίμαστοι. Η έκκληση –κραυγή αγωνίας ήταν : Προσοχή στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, μην τις απαξιώνετε, γιατί οι κίνδυνοι είναι ορατοί πλέον. Γιατί ο απαξιωμένος και απελπισμένος στρατιωτικός είναι ή άχρηστος και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για την εθνική άμυνα και ασφάλεια, ή είναι επικίνδυνος, οπότε θα είναι επιβλαβής για την πατρίδα και πάλι όλοι εννοούμε, σε τι αναφερόμαστε.

 Και μετά την συγκέντρωση η πορεία. Μια πορεία των στρατιωτικών προς την Πνύκα, την σύγχρονη Πνύκα της Ελλάδος, την Βουλή των Ελλήνων. Ήρεμα, συγκροτημένα, χωρίς συνθήματα, βουβά αλλά αποφασιστικά, χωρίς εξαλλοσύνες και ακρότητες , όπως έχουμε δει κάποιες φορές, αλλά με σωφροσύνη, σεμνά και ταπεινά, αλλά με χείλη σφιγμένα . Και η κατάληξη της πορείας τελικά στην Βουλή των Ελλήνων, όπου επιδόθηκε το Ψήφισμα ΟΛΩΝ των Οργανώσεων των αποστράτων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Η πλατεία Συντάγματος και ο δρόμος μπροστά από τα ξενοδοχεία Μεγάλη Βρετανία , Κινγκ Τζορτζ γεμάτος με ήρεμους αλλά αποφασισμένους ανθρώπους, που στάθηκαν εκεί και κοιτώντας Την Βουλή των Ελλήνων. Οι τουρίστες από τα ξενοδοχεία στα μπαλκόνια έβγαζαν φωτογραφίες και ρωτούσαν τι είναι τούτοι, τι κάνουν, γιατί δεν φωνάζουν, γιατί δεν υπάρχουν επεισόδια. Ο ΑΝΣΚ (αντικειμενικός σκοπός) όμως επετεύχθη. Το μήνυμα δόθηκε. Ηχηρό και ισχυρό προς τους αποδέκτες πολιτικούς. Ως εδώ. Δεν πάει άλλο!! Ξεχάστε τους δεδομένους σας. Δεν υπάρχουν!! Ταξιδεύουν αλλού. Και θα το δείτε σε λίγο!!

 Βέβαια τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν έδειξαν τίποτα, ή μάλλον ελάχιστα, ίσα μια ελάχιστη καταγραφή του γεγονότος. Ή δεν κατάλαβαν τι έγινε, ή εξυπηρετούν συμφέροντα. Και τα δύο είναι βαριά και επιλήψιμα. Αναμενόμενο μάλιστα.

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΗ..ΜΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ... (Δ. Σαβόπουλος).

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντιστράτηγος (ε.α.), πρόεδρος του Συνδέσμου αποφοίτων ΣΣΕ 1976 και φυσικά συμμετείχε στην διαδήλωση.