Γράφει ο Υποστράτηγος ε.α Χρήστος Παπαδογεωργόπουλος Αντιπρόεδρος ΣΑΑΙΤΘ
Ο Αξιωματικός μετά την αποστρατεία δεν παύει να είναι φορέας αξιών, εμπειριών και ευθύνης απέναντι στην κοινωνία. Η μετάβαση από την ενεργό υπηρεσία στη νέα αυτή φάση ζωής δεν αποτελεί τέλος, αλλά μια ουσιαστική μεταμόρφωση ρόλου και προσφοράς.
Μετά την αποστρατεία μου, η ανάγκη για συνέχεια της προσφοράς οδήγησε, μαζί με εκλεκτούς συναδέλφους, στην ίδρυση του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών Ιππικού Τεθωρακισμένων. Στα Διοικητικά του Συμβούλια συμμετέχω αδιάλειπτα μέχρι σήμερα, επί τρεις δεκαετίες, επιβεβαιώνοντας ότι η αποστολή του Αξιωματικού δεν ολοκληρώνεται με την αποστρατεία, αλλά αποκτά νέα διάσταση και περιεχόμενο.
Με τις σκέψεις αυτές, επιχειρείται στο παρόν άρθρο μια προσέγγιση της ψυχοσύνθεσης, του ρόλου και των προοπτικών του Αξιωματικού στη μετά την αποστρατεία ζωή του.
Η αποστρατεία ενός Αξιωματικού δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική πράξη λήξης της ενεργού υπηρεσίας. Είναι μια βαθιά τομή στη ζωή ενός ανθρώπου που επί δεκαετίες υπηρέτησε με πίστη, πειθαρχία και αφοσίωση την Πατρίδα. Είναι η μετάβαση από έναν σαφώς καθορισμένο ρόλο, με αποστολή και ιεραρχία, σε μια νέα πραγματικότητα όπου ο ίδιος καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση και την ταυτότητά του.
Οι σκέψεις και οι προβληματισμοί
Τη στιγμή της αποστρατείας, ο Αξιωματικός βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα μίγμα συναισθημάτων. Υπερηφάνεια για την πορεία και την προσφορά του. Νοσταλγία για τη στολή, τη μονάδα, τους συναδέλφους. Αλλά και μια εύλογη ανησυχία για το άγνωστο που ανοίγεται μπροστά του.
Οι σκέψεις του περιστρέφονται γύρω από ερωτήματα ουσίας:
- Ποιος είναι πλέον ο ρόλος μου;
- Πώς μπορώ να συνεχίσω να προσφέρω;
- Πώς μεταφέρεται η στρατιωτική εμπειρία στη ζωή της κοινωνίας;
Ο προβληματισμός αυτός δεν είναι αδυναμία· είναι ένδειξη συνείδησης ευθύνης. Διότι ο Αξιωματικός έχει μάθει να λειτουργεί με σκοπό — και η απουσία σαφούς αποστολής δημιουργεί ένα υπαρξιακό κενό που καλείται να καλύψει.
Η νοοτροπία και η ψυχοσύνθεση
Η πολυετής στρατιωτική διαδρομή διαμορφώνει μια ιδιαίτερη νοοτροπία. Ο Αξιωματικός σκέπτεται με όρους καθήκοντος, τάξης, οργάνωσης και συλλογικότητας. Έχει μάθει να θέτει το «εμείς» πάνω από το «εγώ», να λαμβάνει αποφάσεις υπό πίεση και να αναλαμβάνει ευθύνη.
Η ψυχοσύνθεσή του χαρακτηρίζεται από:
- αντοχή στις δυσκολίες
- αυτοπειθαρχία
- αίσθημα τιμής και αξιοπρέπειας
- βαθιά συναίσθηση καθήκοντος
Ωστόσο, αυτή ακριβώς η ισχυρή ταυτότητα μπορεί να καταστήσει δυσκολότερη τη μετάβαση. Η απώλεια της καθημερινής αποστολής, της ιεραρχικής δομής και της ενεργού συμμετοχής στο στράτευμα δημιουργεί ένα αίσθημα αποκοπής. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η πρόκληση: η μετατροπή της εμπειρίας σε νέα δημιουργική δύναμη.
Η θέση του Αξιωματικού στην κοινωνία
Ο Αξιωματικός, ακόμη και μετά την αποστρατεία του, δεν παύει να αποτελεί φορέα αξιών. Η κοινωνία τον αναγνωρίζει — και οφείλει να τον αναγνωρίζει — ως πρότυπο υπευθυνότητας, σοβαρότητας και ήθους.
Η θέση του δεν είναι περιθωριακή. Αντιθέτως, είναι καίρια:
- ως φορέας εμπειρίας και γνώσης
- ως παράδειγμα πειθαρχίας και συνέπειας
- ως σταθερός πυλώνας σε περιόδους αβεβαιότητας
Η παρουσία του στον δημόσιο και κοινωνικό βίο μπορεί να λειτουργήσει εξισορροπητικά, ιδίως σε εποχές όπου οι αξίες δοκιμάζονται.
Ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει
Η αποστρατεία δεν σημαίνει αποχώρηση από την προσφορά. Σημαίνει αλλαγή πεδίου δράσης.
Ο Αξιωματικός καλείται:
- να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες του στις νεότερες γενιές
- να συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικές και εθνικές δράσεις
- να συμβάλλει με την εμπειρία του σε θέματα ασφάλειας, οργάνωσης και διαχείρισης κρίσεων
- να στηρίζει τους θεσμούς με λόγο νηφάλιο και υπεύθυνο
Ιδιαίτερα μέσα από συλλογικούς φορείς, όπως οι Σύνδεσμοι Αποστράτων, διατηρεί τη συνοχή, την επαφή και τη συνέχιση της αποστολής με διαφορετικά μέσα.
Επίλογος
Ο Αξιωματικός που αποστρατεύεται δεν εγκαταλείπει την ιδιότητά του· τη μεταφέρει. Η στολή μπορεί να αποτίθεται, αλλά οι αξίες, οι αρχές και το ήθος παραμένουν ζωντανά.
Η πρόκληση της νέας ζωής δεν είναι να αντικαταστήσει το παρελθόν, αλλά να το αξιοποιήσει. Να μετατρέψει την εμπειρία σε προσφορά, τη μνήμη σε καθοδήγηση και την τιμή σε καθημερινή στάση ζωής.
Διότι, εν τέλει, ο Αξιωματικός δεν είναι μόνο αυτό που υπήρξε — αλλά και αυτό που συνεχίζει να προσφέρει.