Γράφει Ο Υποστράτηγος ε.α Χρήστος Παπαδογεωργόπουλος Αντιπρόεδρος ΣΑΑΙΤΘ
Η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει ότι οι μεγάλοι ηγέτες δεν ξεχώρισαν μόνο για την ευφυΐα, το θάρρος ή τη στρατηγική τους ικανότητα. Ξεχώρισαν κυρίως επειδή διέθεταν αυτογνωσία, γνώριζαν να ακούν τους συνεργάτες τους και αντιλαμβάνονταν ότι καμία σημαντική επιτυχία δεν αποτελεί έργο ενός μόνο ανθρώπου.
Από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, οι πλέον επιτυχημένοι ηγέτες απέφευγαν την αλαζονεία, την οποία οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν προάγγελο της Ύβρεως. Η ύβρις, σύμφωνα με την αρχαιοελληνική σκέψη, οδηγούσε αναπόφευκτα στη Νέμεση, δηλαδή στην αποκατάσταση της ισορροπίας μέσω της τιμωρίας εκείνου που υπερέβη τα ανθρώπινα όρια. Δεν πρόκειται απλώς για μια φιλοσοφική αντίληψη, αλλά για μια διαχρονική προειδοποίηση προς κάθε μορφή εξουσίας: όταν ο ηγέτης πιστέψει ότι είναι αλάνθαστος, έχει ήδη αρχίσει η πορεία προς την αποτυχία.
Στη στρατιωτική ιστορία υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα διοικητών που πέτυχαν επειδή αξιοποίησαν τη γνώση των επιτελών τους και αφουγκράστηκαν τις απόψεις των υφισταμένων τους. Αντίθετα, αρκετές από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές και πολιτικές αποτυχίες οφείλονται στην αδυναμία των ηγετών να αποδεχθούν διαφορετικές εκτιμήσεις ή να αναθεωρήσουν εγκαίρως τις αποφάσεις τους.
Το ίδιο ισχύει και στον χώρο της πολιτικής, της δημόσιας διοίκησης και των επιχειρήσεων. Στον 21ο αιώνα, όπου η πληροφορία διακινείται με πρωτοφανή ταχύτητα και οι κρίσεις εξελίσσονται διαρκώς, κανένας ηγέτης δεν μπορεί να διαθέτει μόνος του όλες τις απαντήσεις. Η επιτυχία εξαρτάται από την ικανότητά του να δημιουργεί ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, μέσα στο οποίο οι συνεργάτες του αισθάνονται ελεύθεροι να διατυπώνουν απόψεις, ακόμη και όταν αυτές διαφέρουν από τις δικές του.
Γι’ αυτό και η ταπεινότητα δεν αποτελεί αδυναμία. Είναι στρατηγικό πλεονέκτημα. Είναι το γνώρισμα εκείνου του ηγέτη που δεν επιδιώκει να επιβεβαιώσει το προσωπικό του κύρος, αλλά να υπηρετήσει την αποστολή του οργανισμού και το κοινό συμφέρον. Και αυτή ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον ηγέτη που εντυπωσιάζει προσωρινά και σε εκείνον που αφήνει διαχρονικό αποτύπωμα στην ιστορία.